Resume of cv: wat is het verschil en welke stuur je?

Een vacature eindigt met een instructie: “Stuur je cv en een sollicitatiebrief.” De sollicitant heeft een resume, twee pagina’s lang en vorige maand bijgewerkt. Of dat het gevraagde document is, of dat er voor de deadline nog een ander en langer document geschreven moet worden, valt uit de vacature niet op te maken.

Het antwoord hangt af van wie de vacature schreef. In de Verenigde Staten en het Engelstalige deel van Canada zijn een resume en een cv verschillende documenten. Een resume is een samenvatting van een of twee pagina’s, toegesneden op één baan. Een cv, kort voor curriculum vitae, is het volledige overzicht van een academische of wetenschappelijke loopbaan, en het is zo lang als die loopbaan vraagt. In Groot-Brittannië, Ierland, Nieuw-Zeeland en een groot deel van het Europese vasteland is er één document voor gewone sollicitaties. Het is ongeveer twee pagina’s lang, en het heet cv.

Het woord alleen zegt dus weinig. Het land en het soort werkgever bepalen de rest. Hieronder staat wat er in elk document hoort en hoe lang elk is, wat officiële loopbaanadviezen per land vragen, en wat er moet veranderen als een vacature vraagt om het document dat de sollicitant niet heeft.

Eén woordenboekbetekenis, twee toepassingen

Curriculum vitae is Latijn. Het American Heritage Dictionary vertaalt het als “de wedloop van het leven”, naar de woorden voor loop en leven. Résumé is Frans, en hetzelfde woordenboek herleidt het tot het woord voor samenvatting. Van oorsprong vertelt het ene document dus het hele verhaal en kort het andere het in. (De accenten zijn optioneel. Het schrijfcentrum van de University of North Carolina accepteert resume, resumé en résumé.)

Woordenboeken houden de twee niet zo ver uit elkaar. American Heritage omschrijft een curriculum vitae als “een overzicht van iemands opleiding, loopbaan en kwalificaties, bijvoorbeeld voor een toekomstige werkgever”, wat net zo goed een definitie van een resume zou kunnen zijn. Longman behandelt de twee als regionale varianten van hetzelfde: het lemma voor CV heeft het label Brits-Engels, met resume als het Amerikaanse synoniem.

De grens die Amerikanen trekken, komt uit de praktijk, en vooral uit de universiteiten. Het schrijflab van Purdue zegt het zonder omwegen: “In de Verenigde Staten wordt het curriculum vitae bijna uitsluitend gebruikt wanneer iemand een academische baan zoekt.” Het loopbaancentrum van MIT levert de andere helft: “de term ‘resume’ wordt gebruikt voor functies in het bedrijfsleven en andere niet-academische functies.” Vanuit Groot-Brittannië gezien is de zaak eenvoudiger. Prospects, een Britse loopbaansite voor afgestudeerden, vertelt zijn lezers: “In andere landen, zoals de VS en Canada, heten cv’s résumés.”

Het resume: een of twee pagina’s voor één baan

Een resume is een selectie. Er staan contactgegevens, werkervaring, opleiding en vaardigheden op, en alles wat niet helpt voor de baan in kwestie, blijft weg. Daarom wordt het vaak per sollicitatie aangepast, een proces dat aan bod komt in de gids over een cv afstemmen op een vacaturetekst.

Over de lengte zijn de loopbaancentra van universiteiten het binnen een smalle marge eens. North Carolina zegt dat resumes “meestal niet langer zijn dan één pagina”. MIT staat “doorgaans 1-2 pagina’s (2 voor gepromoveerden of voor wie meer ervaring heeft)” toe. De graduate school van Cornell noemt ze “samenvattingen van een of twee pagina’s van je ervaring, opleiding en vaardigheden”. De federale Job Bank van Canada zet de regel in een kop: “Beperk je resume tot twee pagina’s”. Sommige commerciële gidsen houden vol dat een Amerikaans resume precies één pagina moet zijn. De universiteiten zijn minder streng, en de vraag heeft een eigen artikel.

De federale overheid was vroeger de uitzondering, met een eigen, lange vorm van het resume. Dat is voorbij. In een richtlijn voor overheidsinstanties zegt het Office of Personnel Management dat zijn wervingsplan van mei 2025 “de huidige lange opzet van het federale resume verbiedt”. Sinds 27 september 2025 hanteert USAJOBS een limiet van twee pagina’s voor alle resumes, en een sollicitant van wie het enige resume langer is, komt in de woorden van de richtlijn “niet meer in aanmerking voor verdere beoordeling”.

Dezelfde richtlijn laat het Amerikaanse onderscheid intact. Voor functies waarvoor een curriculum vitae nodig is, “meestal in de medische wereld en het onderzoek”, mogen instanties daar als apart document om vragen.

Het academische cv: het volledige overzicht

Een cv in de Amerikaanse betekenis laat niets weg. De hand-out van North Carolina somt op wat erin staat naast een naam en contactgegevens: interessegebieden, opleiding, subsidies, onderscheidingen en prijzen, publicaties en presentaties, werk en ervaring, wetenschappelijke of beroepsmatige lidmaatschappen, en referenties. Het groeit door aanvulling, en de hand-out noemt het “een levend document dat vaak moet worden bijgewerkt”.

De lengte volgt daaruit. Het cv van iemand die net aan een master of promotie begint, “is misschien maar twee of drie pagina’s lang”, aldus North Carolina, terwijl dat van een ervaren onderzoeker “kan oplopen tot tien pagina’s of meer”. MIT noemt “2 tot 4 pagina’s voor een jongere professional, 4 tot 7 pagina’s voor iemand met meer ervaring”, en voegt er een zin aan toe die het gebruikelijke advies voor resumes omdraait: “Volledigheid is belangrijker dan beknoptheid.” Purdue legt uit waar die volledigheid voor dient. Het doel van een cv, zegt Purdue, is “een wetenschappelijke identiteit op te bouwen”.

Het verschil is het best te zien als één baan op beide manieren wordt beschreven. Neem een chemicus die een postdocaanstelling van drie jaar afrondt. Op het cv wordt de functie per categorie ingedeeld:

Op een resume voor een onderzoeksfunctie in het bedrijfsleven worden dezelfde drie jaar drie regels:

De gegevens achter beide zijn dezelfde. Het cv ordent ze zo dat een benoemingscommissie de artikelen kan tellen en het onderwijs kan nagaan. Het resume kiest eruit wat een werkgever buiten de universiteit belangrijk vindt en zegt wat het heeft opgeleverd.

Het academische cv is ook minder star dan zijn reputatie. Een recruitmentblog stelt dat “een cv statisch is en niet verandert per functie”. MIT adviseert juist “een volledig hoofd-cv met alle informatie, en een cv op maat, geschreven voor een specifieke functie of kans”. Ook de vorm zelf ligt niet vast. In 2024 kondigden de drie federale onderzoeksfinanciers van Canada aan dat ze “geleidelijk afstappen van het Canadian Common CV” ten gunste van “een nieuw cv in verhalende vorm” met een persoonlijke toelichting in vrije vorm.

Resume of cv per land

Buiten Noord-Amerika is het lange document de uitzondering, en het heeft een naam met een toevoeging: het academische cv. Het kale woord cv betekent het korte document, zoals de lengtes in officiële adviezen laten zien. Prospects citeert het loopbaanteam van een universiteit: “We raden aan cv’s niet langer te maken dan twee A4-pagina’s.” EURES, het portaal van de Europese Unie voor werken in een ander EU-land, zegt over Ierland: “Je cv moet een tot twee pagina’s lang zijn”. De pagina’s over Frankrijk en Nederland leggen de grens bij twee pagina’s. De loopbaansite van de Nieuw-Zeelandse overheid raadt sollicitanten aan “je cv als het kan op 2 pagina’s te houden”. Dat zijn de afmetingen van een Amerikaans resume.

Een derde groep landen gebruikt beide woorden. In Australië legt de banengids voor jongeren van de deelstaatregering van Victoria uit hoe je een resume schrijft, en voegt eraan toe dat het “soms je ‘cv’ wordt genoemd”. Indeed, de vacaturesite, signaleert dezelfde mix op grotere schaal: “In Zuid-Afrika, Australië en India worden de termen cv en resume vaak door elkaar gebruikt.” Dat is een beschrijving van het taalgebruik door een vacaturesite, geen regel. Canada verdeelt naar taal. De Engelstalige gids van de federale Job Bank gaat over het resume, en de Franstalige tegenhanger heet “Comment rédiger un bon CV”.

Elke landnaam linkt naar de bron waarop de rij is gebaseerd.

Wat er naast de naam verandert

De lengte is over de grenzen heen gelijk. De gewoonten rond persoonlijke gegevens niet, en het Noord-Amerikaanse advies is de meeste ervan weg te laten. De Equal Employment Opportunity Commission, de Amerikaanse toezichthouder voor gelijke kansen op werk, zegt tegen werkgevers dat ze “niet om een foto van een sollicitant zouden moeten vragen”. De Canadese Job Bank zegt dat een foto “in Canada niet gebruikelijk is”, en raadt aan “persoonlijke gegevens zoals leeftijd, gewicht, lengte en burgerlijke staat” weg te laten. Brits advies is het daarmee eens. De National Careers Service zegt het zonder omhaal: “Vermeld niet je leeftijd, je geboortedatum, je nationaliteit of dat je getrouwd bent.”

Duitsland is de duidelijkste uitzondering. Volgens de EURES-pagina over Duitsland is “een vriendelijke sollicitatiefoto met een neutrale achtergrond in Duitsland nog altijd onderdeel van een sollicitatie”, op een voorblad of rechtsboven op het cv. Het cv is opgemaakt als tabel en sluit af met een formaliteit die Amerikaanse resumes niet kennen: “Vergeet niet je cv te ondertekenen en te dateren.” Frankrijk zit ertussenin, met burgerlijke staat en leeftijd als optionele gegevens. Een apart artikel behandelt de foto op een cv per land. Dit alles is algemene informatie over wervingsgewoonten, geen juridisch advies.

Een cv dat het Duitse en Franse advies volgt, zou dus het volgende kunnen bevatten.

Twee kleinere verschillen zijn praktisch van aard. Brits en Nederlands advies meet het cv in A4-pagina’s, dus een resume dat is opgemaakt voor het Amerikaanse Letter-formaat moet opnieuw worden ingedeeld voordat het naar het buitenland gaat, anders verschuiven de pagina-einden. De spelling hoort die van het land van de werkgever te volgen.

Dan is er Europass, een gratis cv-maker van de Europese Commissie, die het omschrijft als “een van de bekendste cv-formaten in Europa” en het in 31 talen aanbiedt. De EURES-pagina over Duitsland raadt het aan. Europass is een tool met een reeks sjablonen voor het hierboven beschreven cv, en het is vooral zinvol als een vacature of instelling er uitdrukkelijk om vraagt.

Welk document je verstuurt

De werkgever is een betere gids dan het woord. Een universiteit, laboratorium, ziekenhuis of subsidieverstrekker in Noord-Amerika die om een cv vraagt, bedoelt het lange document. De signalen zijn een functie in de wetenschappelijke staf of als postdoc, een beurs of subsidie, of een verzoek om een publicatielijst of een overzicht van onderwijservaring. Cornell vat het zo samen: “Cv’s worden gebruikt bij sollicitaties voor academische, wetenschappelijke of onderzoeksfuncties”. In dat geval gaat alles erin.

Een Amerikaans bedrijf dat voor een gewone baan om een cv vraagt, bedoelt waarschijnlijk een resume. Volgens Indeed is de werkgever buiten academische en onderzoeksfuncties “waarschijnlijk op zoek naar het kortere document in de stijl van een resume”, en kan een sollicitant die het niet zeker weet, het beste de recruiter of hiring manager vragen. De formulering heeft een gewone verklaring, want niet elke werkgever of recruiter volgt de Amerikaanse conventie. Zoals MIT opmerkt: “In sommige internationale omgevingen wordt de term ‘cv’ voor alle functies gebruikt”. Een vacature die om een “resume/cv” vraagt, is op dezelfde manier te lezen.

Een werkgever in Groot-Brittannië, Ierland, Nieuw-Zeeland of op het Europese vasteland die om een cv vraagt, wil het document van twee pagina’s. Een Amerikaans resume moet dan worden aangepast, niet herschreven. Noem het cv in de bestandsnaam, zet het om naar A4, schakel over op de lokale spelling en kijk wat het advies in dat land zegt over foto’s en persoonlijke gegevens. Ook referenties gaan anders. De National Careers Service raadt af de contactgegevens van een referent op een cv te zetten en stelt voor te vermelden dat “referenties op verzoek beschikbaar zijn”, en het Nieuw-Zeelandse advies stelt de regel “Referenties op aanvraag beschikbaar” voor als de advertentie niet om namen vraagt.

De omgekeerde route komt vooral neer op dingen weghalen: de foto, de geboortedatum, de burgerlijke staat en de handtekening. Een academicus die naar het bedrijfsleven overstapt, heeft meer te doen en schrijft een resume op basis van het cv, zoals de chemicus deed, terwijl het cv bijgewerkt blijft voor de dag dat een universiteit erom vraagt.

Dan blijft de vacature over die om een cv en een sollicitatiebrief vroeg. Komt die van een bedrijf, in welk land ook, dan is het resume van twee pagina’s zeer waarschijnlijk het gevraagde document, met een andere naam en aangepast aan de lokale gewoonten als de werkgever in het buitenland zit. Komt die van een universitaire vakgroep, een onderzoeksinstituut of een academisch ziekenhuis in de Verenigde Staten of Canada, dan wil die het volledige overzicht, en twee pagina’s zullen eruitzien alsof er iets ontbreekt. Wie echt twijfelt, heeft met één regel aan de recruiter sneller duidelijkheid dan met een gok.

Hoe UseResume helpt

UseResume is gebouwd voor het korte document, welke naam de werkgever het ook geeft. Je kunt een bestaand cv importeren als PDF- of Word-bestand, een LinkedIn-profiel binnenhalen of beginnen met gerichte vragen. De AI-cv-maker schrijft en herschrijft daarna de samenvatting, bulletpoints en vaardigheden, en stemt het resultaat af op een vacaturetekst die je erin plakt, waarbij je ziet welke zoekwoorden uit de vacature zijn gevonden en welke ontbreken. Elke suggestie is te bewerken.

Voor elke baan kun je een aparte versie opslaan, zodat een resume voor een Amerikaanse werkgever en een cv voor een Britse naast elkaar kunnen bestaan, elk met een eigen volgorde van secties, eigen lettertypen en een eigen lay-out. Beide download je als PDF, opgemaakt met sjablonen met standaardkoppen, en de cv-checker geeft het resultaat een score van 0 tot 100 en zet op een rij wat je eerst moet verbeteren.

Maak je account aan en begin met het cv dat je al hebt.