Foto op je cv: wel of niet? Het antwoord per land

Veel cv-sjablonen hebben bovenin een cirkel die op een gezicht wacht. Wie zo’n sjabloon invult, heeft meestal een nette portretfoto bij de hand, want die staat al op LinkedIn, en zonder foto ziet de pagina er onaf uit. Zo komt de vraag op, vaak een paar minuten voordat de sollicitatie de deur uitgaat, of er überhaupt een foto op een cv hoort.

Het advies online geeft geen uitsluitsel. De ene gids zegt dat een cv door een foto opvalt, de volgende dat het cv er juist door in de prullenbak belandt, en de lijstjes met landen waar een foto wordt verwacht, spreken elkaar tegen.

Het antwoord hangt af van waar de baan is. Voor een baan in de Verenigde Staten, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Ierland of Australië: laat de foto weg. Er een toevoegen is niet verboden. Maar Amerikaanse werkgevers krijgen officieel het advies niet om foto’s te vragen, sommige ontvangen ze liever niet, en het advies in de andere vier landen wijst dezelfde kant op. In Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland is een foto nog altijd een gewoon onderdeel van een sollicitatie, en het officiële cv-formulier van Japan heeft er nog steeds een vak voor. Hieronder staat waar de Amerikaanse gewoonte vandaan komt, wat experimenten laten zien over het effect van een foto op de kansen van een sollicitant, hoe wervingssoftware met een afbeelding omgaat, en wat de adviezen per land zeggen.

Waarom een foto op een cv Amerikaanse werkgevers zorgen baart

De federale wet verbiedt geen foto op een cv. Wat de wet verbiedt, is personeel aannemen op basis van ras, huidskleur, religie, geslacht, nationale afkomst, leeftijd of handicap, en een foto laat de meeste daarvan in één oogopslag zien of doet ze vermoeden. De Equal Employment Opportunity Commission, die toeziet op de naleving van de wet, spelt het gevolg uit in haar richtlijnen over werving:

De formulering is voorzichtig. Dezelfde pagina geeft toe dat wetten van de staten en de federale overheid zulke vragen “niet duidelijk verbieden”, en geeft dan de reden om ze te vermijden: ze “kunnen worden gebruikt als bewijs dat een werkgever de bedoeling had te discrimineren”. De staat Washington is botter. Zijn regel over vragen voorafgaand aan indiensttreding bestempelt elk verzoek “dat de sollicitant op enig moment vóór de aanname een foto indient, verplicht of facultatief” als oneerlijk.

Dit alles is gericht aan werkgevers, en het is algemene informatie, geen juridisch advies. Een sollicitant die een foto meestuurt, overtreedt geen enkele regel. De foto wordt gewoon het probleem van de werkgever. Een afgewezen kandidaat zou later kunnen aanvoeren dat de beslissing afhing van wat de foto liet zien, en federale regelgeving verplicht werkgevers om wervingsdossiers te bewaren, sollicitatieformulieren inbegrepen, gedurende een jaar.

Dat verklaart hoe recruiters reageren. Insight Global, een Amerikaans uitzend- en detacheringsbureau, zegt het zo: “Een hiring manager kan ervoor kiezen een cv met foto te negeren in plaats van het risico te lopen een bevooroordeelde beslissing te nemen.” Het Australische kantoor van recruitmentbureau Robert Half haalt de foto zelf weg. In de woorden van een van de associate directors van het bureau: “als je solliciteert met je foto op je cv, knippen we die eruit”, voordat het cv bij een klant aankomt. Loopbaancentra van universiteiten leren dezelfde conventie. Dat van MIT vertelt studenten dat “foto’s voor Amerikaanse cv’s doorgaans niet de voorkeur hebben”, en dat van Harvard zet een foto op de lijst van dingen die weg moeten.

Wat een foto doet met de kans op een reactie

Of een foto helpt of schaadt, is in Amerika moeilijk te testen, omdat zo weinig sollicitanten er een meesturen dat een experiment zichzelf zou verraden. Zoals de econoom Doris Weichselbaumer opmerkt, zou in de Verenigde Staten of Groot-Brittannië “het bijvoegen van foto’s als vreemd worden beschouwd”. Het bewijs komt daarom uit landen waar een foto gewoon is. De methode is steeds dezelfde: onderzoekers sturen werkgevers fictieve sollicitaties die op de foto na identiek zijn, en tellen daarna de uitnodigingen voor een sollicitatiegesprek.

In Israël stuurde een studie die in 2015 verscheen 5.312 cv’s in paren naar 2.656 vacatures. Eén cv in elk paar had geen foto, het andere toonde een aantrekkelijke of een alledaags ogende man of vrouw. Aantrekkelijke mannen werden vaker teruggebeld dan mannen zonder foto, en bijna twee keer zo vaak als alledaags ogende mannen. Vrouwen hadden er niets aan. In de woorden van de auteurs: “vrouwen zonder foto worden significant vaker teruggebeld dan aantrekkelijke of alledaags ogende vrouwen”.

In Buenos Aires, waar het meesturen van een portretfoto gebruikelijk was, verstuurden onderzoekers 2.540 sollicitaties in 2010, met gezichten die met de computer waren bewerkt om er meer of minder aantrekkelijk uit te zien. Cv’s met een aantrekkelijk gezicht kregen in 10,3% van de gevallen een reactie, die met een onaantrekkelijk gezicht in 7,6%. Cv’s zonder foto kwamen uit op 7,9%. De gegevens zijn 16 jaar oud, maar het patroon komt overeen met het Israëlische. De enige sollicitanten die een foto hielp, waren degenen die als knap werden beoordeeld, en in Israël alleen de mannen onder hen.

Een foto bevat ook informatie die niets met uiterlijk te maken heeft. In het eigen experiment van Weichselbaumer in Duitsland, gepubliceerd in 2016, gingen 1.474 sollicitaties voor kantoorbanen de deur uit onder drie identiteiten, allemaal met foto’s van dezelfde vrouw. Onder een Duitse naam kreeg ze van 18,8% van de werkgevers een positieve reactie, onder een Turkse naam van 13,5%. Met de Turkse naam en een hoofddoek op de foto was dat 4,2%.

Zonder foto is een cv nog niet anoniem. Een ouder Amerikaans experiment, in 2003 gepubliceerd als working paper, stelde vast dat cv’s met namen die wit klonken 50% meer reacties kregen dan dezelfde cv’s met namen die Afro-Amerikaans klonken, en daar kwam geen foto aan te pas. Het Duitse resultaat laat zien wat een foto daaraan toevoegt. De Turkse naam kostte de sollicitante meer dan een kwart van haar positieve reacties. De hoofddoek op de foto kostte haar meer dan twee derde van wat er overbleef.

Wat wervingssoftware met een foto doet

Een derde bezwaar is technisch. Werkgevers die met een ATS werken, het recruitmentsysteem waarin sollicitaties binnenkomen, laten software de tekst van elk cv lezen en in een kandidaatdossier overnemen. Een foto bevat geen tekst, dus in het gunstigste geval doet die niets.

Het slechtste geval staat in de eigen documentatie van een leverancier. Greenhouse, een maker van zulke systemen, noemt “cv’s met afbeeldingen, foto’s of WordArt” bij de redenen waarom een cv niet goed kan worden ingelezen, naast cv’s waarin naam en contactgegevens in een koptekst, voettekst of tekstvak staan. Het gevolg is milder dan de waarschuwingen online doen vermoeden. Het cv blijft aan het kandidaatdossier gekoppeld, en een recruiter moet de gegevens met de hand invoeren. Niets in die beschrijving komt neer op automatische afwijzing, een bewering die meestal wordt gedaan zonder het systeem te noemen dat dat zou doen. Het blijft wel een ongemak dat wordt afgewenteld op de persoon bij wie de sollicitant het liefst in de smaak wil vallen, zonder dat er iets tegenover staat.

Waar een foto op het cv nog gebruikelijk is

Buiten de Engelstalige landen verschilt de conventie, en de populaire lijstjes zijn onbetrouwbaar: gidsen die het over Amerika eens zijn, spreken elkaar tegen over Duitsland en Spanje. De tabel hieronder gebruikt officiële bronnen waar die bestaan, vooral EURES, het portaal van de Europese Unie voor arbeidsbemiddeling, waarvan de landenpagina’s in 2026 zijn bijgewerkt. Waar ze ontbreken, gebruikt de tabel recruiters en onderzoekers die bij naam kunnen worden genoemd.

Twee vermeldingen laten zien hoe langzaam de conventie verandert, ook als de regels eromheen veranderen. Duitsland nam in 2006 zijn General Act on Equal Treatment aan, de wet op gelijke behandeling, en in november 2010 begonnen acht publieke en private organisaties een proef van een jaar met anonieme sollicitaties, sollicitaties waarbij naam en foto van de sollicitant achterwege blijven. Toch staat op de EURES-pagina over Duitsland nog altijd: “Ondanks de huidige trend naar anonimiteit in selectieprocedures blijft een vriendelijke sollicitatiefoto met een neutrale achtergrond in Duitsland onderdeel van een sollicitatie.” De Bundesagentur für Arbeit, het Duitse federale arbeidsbureau, vertelt jonge sollicitanten inmiddels dat een foto niet meer verplicht is, en voegt eraan toe dat die in veel branches nog gebruikelijk is en dat de meeste hiring managers nog altijd willen zien wie er solliciteert. Het Japanse ministerie van Arbeid bracht in 2021 een nieuw model-cv uit zonder de velden voor partner en afhankelijke gezinsleden, en met een optioneel veld voor geslacht. Het vak voor de foto is er nog steeds, met instructies voor de gevallen waarin een foto nodig is.

Het eigen advies van de Europese Unie trekt twee kanten op. De Europass-cv-tool zegt gebruikers “een professionele foto van jezelf toe te voegen”, terwijl EURES over Italië zegt dat “het niet nodig is een foto bij te voegen”, tenzij erom wordt gevraagd. Waar een tabel en een vacature elkaar tegenspreken, wint de vacature. Een werkgever die om een foto vraagt, hoort er een te krijgen. In een land waar foto’s ongebruikelijk zijn, wil een werkgever die er niets over zegt er ook geen.

Een cv over de grens sturen

De sollicitanten die hier het makkelijkst de mist in gaan, zijn zij die in het buitenland solliciteren, in beide richtingen. Een Amerikaan die in Duitsland, Oostenrijk of Zwitserland solliciteert, betreedt een markt waar een foto nog de norm is, en het advies over wat voor foto is specifiek. EURES beschrijft een vriendelijke foto tegen een neutrale achtergrond, “bevestigd op het voorblad van de sollicitatiemap of rechtsboven op het cv”. Waar een foto nodig is, vraagt het Japanse modelformulier om een foto van alleen de sollicitant, vanaf de borst. Een bijgesneden vakantiekiekje voldoet aan geen van beide beschrijvingen.

De terugweg vraagt meer dan het verwijderen van één afbeelding. Duitse sollicitaties bevatten ook “persoonlijke gegevens (leeftijd, burgerlijke staat)”, zoals het artikel van Weichselbaumer opmerkt, en het advies van MIT voor Amerikaanse cv’s laat geen ruimte voor twijfel: “Vermeld geen persoonlijke informatie over je leeftijd, religie, gezondheid of burgerlijke staat.” Een Duitse accountant die solliciteert bij een bedrijf in Chicago, zou de bovenkant van de pagina zo aanpassen:

Het LinkedIn-adres is de enige toevoeging, en daar hoort de foto nu thuis.

Waar de foto dan wel thuishoort

Dit alles betekent niet dat een Amerikaanse recruiter het gezicht van de sollicitant nooit ziet. Het gezicht is verhuisd. LinkedIn moedigt een foto aan: het bedrijf zegt dat een profiel met foto “14 keer vaker wordt bekeken”, al legt het bericht met dat cijfer niet uit hoe het is gemeten. Robert Half, het bureau dat foto’s uit cv’s verwijdert, noemt een professioneel portret “meer op zijn plaats op je LinkedIn-profiel dan op een cv”.

Het verschil zit in wie wat in handen heeft. Een cv is een document dat de werkgever ontvangt, archiveert en waarmee hij misschien ooit een beslissing moet verdedigen. Een profiel is een openbare pagina die een recruiter wel of niet bezoekt, en niemand heeft die als voorwaarde voor de sollicitatie geëist. Een cv kan het adres van het profiel in de kop vermelden, zodat de lezer zelf beslist of hij gaat kijken.

Een foto verplaatsen zet het effect ervan echter niet uit. In een Belgisch experiment dat in 2015 verscheen, gingen paren sollicitaties naar 1.056 vacatures. De kandidaten verschilden maar in één ding, het Facebook-profiel dat verscheen als een werkgever op hun naam zocht, en wie de gunstigste profielfoto had, kreeg ongeveer 39% meer uitnodigingen voor een gesprek dan wie de minst gunstige had. Een Amerikaanse studie die in 2020 verscheen, maakte socialemediaprofielen aan voor fictieve kandidaten, solliciteerde bij meer dan 4.000 werkgevers en vond aanwijzingen dat sommige van hen de kandidaten opzochten. De profielfoto verdient daarom de zorg die een Duitse sollicitant aan die op een cv besteedt: recent, alleen in beeld en tegen een effen achtergrond.

Terug dan naar het sjabloon met de lege cirkel. Voor een baan in de Verenigde Staten, Canada, Groot-Brittannië, Ierland of Australië moet de cirkel weg, en de eenvoudigste manier is een lay-out te kiezen die er nooit een had. De experimenten geven geen reden om daar spijt van te hebben. Een foto hielp alleen de sollicitanten die als knap werden beoordeeld, en niet eens allemaal, terwijl hij de rest blootstelde aan oordelen die niets met de baan te maken hadden. De portretfoto doet meer goed op LinkedIn, één klik verwijderd van de kop van het cv.

Voor een baan in Duitsland, Oostenrijk of Zwitserland wordt de cirkel meestal gevuld, met een degelijk portret. In Duitsland is een foto niet meer verplicht, maar in alle drie de landen geldt hij nog als een gewoon onderdeel van de sollicitatie. Het officiële formulier van Japan maakt er nog altijd ruimte voor als de werkgever er een wil. Overal elders, en overal waar twijfel is, beslist de vacature.

Hoe UseResume helpt

In de praktijk draait de vraag over de foto om welke versie van een cv naar welke werkgever gaat. UseResume is gebouwd voor die ene taak, cv’s schrijven, terwijl tools voor algemeen gebruik zoals ChatGPT of Claude een cv behandelen als zomaar een document. Je kunt een bestaand cv of een LinkedIn-profiel importeren, en voor elke baan sla je een aparte versie op, zodat het exemplaar voor Chicago en het exemplaar voor München kunnen verschillen op alle punten waarop de twee landen verschillen.

Elke versie maak je in een ATS-vriendelijk sjabloon met standaardkoppen voor de secties, en je downloadt hem als PDF. Een profielfoto kun je toevoegen of weglaten, afhankelijk van het land. De cv-checker geeft het resultaat daarna een score van 0 tot 100 op basis van 37 checks en zet op een rij wat je eerst moet verbeteren.

Maak je account aan en bouw voor elke werkgever de versie die hij verwacht.